บทที่ 5 นั่งบนตักแล้วป้อนฉัน

เมื่อเห็นหญิงสาวถลาเข้ามา 'ธงชัย' เผลอยื่นมือออกไปรับตามสัญชาตญาณ แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็ชักมือกลับ ปล่อยให้ร่างท่อนบนของเธอฟุบลงบนตักของเขาแทน

'อรวรรณ' สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลังแทบจะทันที เธอพยายามจะดีดตัวลุกขึ้น แต่กลับถูกมือหนาของธงชัยกดไหล่ตรึงไว้แน่น

"คนดี... รู้หรอกน่าว่าหนูชอบฉัน เมื่อกี้ฉันผิดเองที่ทำให้หนูต้องน้อยใจ ยกโทษให้ป๋านะครับ หืม?"

น้ำเสียงของเขาหวานหยดย้อยจนน่าขนลุก ราวกับว่าพวกเขาสนิทสนมกันเสียเต็มประดา

สิ้นเสียงนั้น ธงชัยก็ค่อย ๆ ประคองเธอให้ลุกขึ้นยืนอย่างอ้อยอิ่ง

อรวรรณพยายามหลบสายตาคมกริบที่มองมาจากด้านหลัง เหงื่อไหลซึมหยดลงพื้นด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด

เมื่อเห็นว่ามือที่ยื่นไปเก้อ ธงชัยจึงขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ

ผู้หญิงคนนี้... ดูเหมือนจะกลัว 'ภาณุ' ยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

"มีฉันอยู่ทั้งคน ผู้ชายคนนั้นทำอะไรเธอไม่ได้หรอก ลุกขึ้นมา"

ธงชัยยื่นมือออกไปอีกครั้ง

แววตาของอรวรรณฉายความลังเล... จากท่าทีของคนในห้องวีไอพีแห่งนี้ ผู้ชายคนนี้ดูจะมีอิทธิพลไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าภาณุ

บางที... เธออาจจะขอให้เขาคุ้มกะลาหัวเธอได้

แต่ความคิดนั้นยังไม่ทันตกผลึก เสียงเย้ยหยันของภาณุก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

"คุณธงชัยยื่นมือเข้ามาสอดเรื่องชาวบ้านยาวไปหน่อยไหม เอาเวลาไปเช็ดก้นตัวเองให้สะอาดก่อนเถอะ"

"หรือไม่... ก็ลองถามเจ้าตัวดูสิ ว่าต้องการความคุ้มครองจากคุณหรือเปล่า"

ภาณุกระแทกแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กึก' บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของอรวรรณ

เธอรู้จักนิสัยของภาณุดีเกินไป

ถ้าเธอยังไม่รีบแสดงท่าที วินาทีถัดไปภาณุคงแฉอดีตอันเน่าเฟะของเธอแน่

ต่อให้เป็นเรื่องไม่จริง แต่สถานบันเทิงแห่งนี้จะกล้ารับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'อาชญากรยุยงส่งเสริม' เข้าทำงานหรือ?

โดยเฉพาะงานที่ต้องคลุกคลีกับผู้หญิงด้วยกันแบบนี้

กว่าอรวรรณจะหางานทำได้เลือดตาแทบกระเด็น ถ้าพวกเขารู้เรื่องคดีความของเธอ...

เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าจะมีที่ยืนเหลือให้เธออีกไหมในสังคมนี้

"ขอบคุณค่ะคุณธงชัย"

อรวรรณรีบถอยห่างเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนที่ธงชัยจะทันได้เอ่ยปาก เธอกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงนอบน้อมที่สุด

"ดิฉันเคยทำผิดต่อคุณภาณุจริง ๆ ค่ะ แต่ก็ต้องขอบคุณที่คุณธงชัยช่วยพูดแทน ดิฉันขอดื่มให้คุณหนึ่งแก้วนะคะ"

พูดจบ อรวรรณก็หันไปรินเหล้าใส่แก้ว ทำท่าจะยกขึ้นดื่ม

ทว่าธงชัยกลับมองด้วยสายตาแพรวพราว เขาคว้าข้อมือเธอหมับ ดึงแก้วเหล้ามาจ่อที่ริมฝีปากตัวเองแทน

"มาม่าซังไม่เคยสอนเหรอว่าเอาใจแขกต้องทำยังไง?"

"ถ้าป้อนด้วยปาก หรือนั่งตักป้อนเหมือนเมื่อกี้ ฉันจะถูกใจกว่าเยอะ"

อรวรรณชะงักกึก

ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่สายตาที่ธงชัยมองมามันแฝงความนัยบางอย่าง

ในช่วงเวลาที่เธอกำลังตื่นตระหนก ธงชัยก็กระดกเหล้าในแก้วของเธอเข้าปากรวดเดียวหมด แล้วหันไปยักคิ้วท้าทายใส่คนที่นั่งหน้านิ่งอยู่อีกฝั่ง

"เหล้าที่สาวสวยป้อนให้นี่มันหวานชื่นใจจริง ๆ คุณภาณุไม่เคยลองล่ะสิ?"

บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนน่าอึดอัด

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก รู้สึกได้ถึงคลื่นใต้น้ำที่กำลังปะทุ

เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ใครจะกล้าส่งเสียงแทรกระหว่างการปะทะคารมของขาใหญ่ทั้งสอง

ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางหันไปมองต้นเสียง

ภาณุกดรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงหวานใสของผู้หญิงลอดออกมาจากโทรศัพท์ให้ได้ยินกันทั่ว

"พี่ภาณุคะ... ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่กลับอีก..?"

ทุกคนในห้องพยักหน้าให้กันอย่างรู้ทัน

'ตัวจริง' โทรมาตามกลับบ้านแล้วสินะ

สามปีแล้ว... ที่ไม่ได้ยินเสียงของ 'พลอยไพลิน' ใบหน้าของอรวรรณที่ซีดอยู่แล้วกลับยิ่งไร้สีเลือด เธอรู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมา

เมื่อสามปีก่อน พลอยไพลินก็ใช้น้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้แหละ ใส่ร้ายป้ายสีเธอต่อหน้าภาณุ

มันคือจุดเริ่มต้นของนรกบนดินที่เธอต้องเผชิญ...

ปลายสายพูดอะไรต่อ อรวรรณหูอื้อจนจับใจความไม่ได้แล้ว

จนกระทั่งภาณุวางสาย และลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

ธงชัยนั่งไขว่ห้าง วางมาดราวกับแม่ทัพผู้ชนะศึก

"เกือบลืมไปเลยว่าท่านผู้พิพากษามีเจ้าของแล้ว จะมาสนอะไรกับดอกไม้ริมทางที่ผ่านมือชายมาแล้วล่ะครับ?"

"คุณพลอยป่วยอีกแล้วเหรอ? รีบกลับไปดูใจ... เอ้ย ดูแลเถอะครับ คดีของผมไม่ต้องห่วง"

ภาณุปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ตอบโต้ สายตาคมหยุดอยู่ที่อรวรรณเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากห้องไป

พอภาณุพ้นประตู บรรยากาศในห้องก็กลับมาครื้นเครงทันตาเห็น

"สุดยอดเลยพี่ ผู้หญิงคนนี้ไปทำอีท่าไหนให้ท่านโกรธขนาดนั้นได้? ปกติเขาไม่เคยหักหน้าผู้หญิงขนาดนี้นะเนี่ย"

"ถามเธอนั่นแหละ! ไปทำอะไรให้คุณภาณุไม่พอใจ? เป็นใบ้รึไง?"

ธงชัยลูบคางอย่างใช้ความคิด

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ตัวแค่นี้แต่ฤทธิ์เยอะ ถึงขนาดเคยมีเรื่องกับคุณภาณุ เล่ามาซิ..."

ธงชัยยังพูดไม่ทันจบ อรวรรณก็พยุงร่างอันสั่นเทาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

"ขอตัวนะคะ"

เธอทิ้งท้ายด้วยเสียงแหบพร่า แล้วเอามือปิดปากวิ่งถลากระเสือกกระสนออกจากห้องไป

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เข้มข้นกำลังเล่นงานกระเพาะอาหารของเธออย่างหนัก อวัยวะภายในบิดเกร็งประท้วงความเจ็บปวด

ยิ่งเมื่อกี้ได้ยินเสียงของพลอยไพลิน ความทรมานทางใจยิ่งทวีคูณ

คนพวกนั้นยังเอาแต่พูดชื่อภาณุซ้ำ ๆ ตอกย้ำบาดแผลในอดีตไม่หยุดหย่อน...

อรวรรณทนไม่ไหวอีกต่อไป

พอพ้นประตูห้อง เธอก็เดินเซถลาไปได้ไม่กี่ก้าว โลกทั้งใบหมุนคว้าง ก่อนสติจะดับวูบ ภาพสุดท้ายที่เห็นคล้ายกับเงาร่างสูงของภาณุ...

ภายในห้องวีไอพี

ธงชัยมองตามร่างบางที่วิ่งออกไป เขาเผลอขยับตัวจะลุกตามไปโดยไม่รู้ตัว

แต่รุ่นน้องคนหนึ่งร้องทักขึ้นเสียก่อน

"เฮ้ยพี่ธงชัย เอาจริงดิ? ไม่ใช่สเปกพี่เลยนะ แถมมีคดีกับท่านภาณุอีก ผมว่าอย่าไปยุ่งดีกว่ามั้ง"

ธงชัยเลิกคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม

นั่นสิ... เขาชักจะทำตัวแปลก ๆ ไปแล้ว

เขาเหมาเอาว่าความรู้สึกนี้เป็นแค่การอยากเอาชนะภาณุเท่านั้น

"ก็แค่หมั่นไส้ไอ้ท่านผู้พิพากษามัน... เอ้า ดื่ม!"

ทุกคนต่างรีบชงเหล้าเอาใจธงชัย พร้อมคำเยินยอสรรเสริญไม่ขาดปาก

ธงชัยดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า แต่สมาธิกลับจดจ่ออยู่กับอรวรรณไม่วางตา

ตอนที่เธอวิ่งออกไป อาการดูไม่สู้ดีนัก

เวลาผ่านไปพักใหญ่ อรวรรณก็ยังไม่กลับมา

ธงชัยเริ่มรู้สึกว่าเหล้ารสเลิศในปากจืดชืดไร้รสชาติ เขาวางแก้วลงกระแทกโต๊ะอย่างหงุดหงิด

"เด็กนั่นไปตายที่ไหน ทำไมยังไม่มาอีก! เธอ—"

เขาหันไปจะสั่งเด็กดริ๊งค์คนที่ช่วยพูดแทนอรวรรณเมื่อครู่

แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ "ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปดูเอง!"

พูดจบ เขาก็ลุกพรวดพราดเดินออกจากห้องไปทันที

ทิ้งให้คนในห้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"เฮ้ย... หรือว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีของดี? คุณธงชัยดูจะจริงจังนะเนี่ย!"

"ไม่ได้ยินที่เขาพูดเหรอ? ก็แค่จะงัดข้อกับท่านผู้พิพากษาเท่านั้นแหละ จะหวังให้เสืออย่างคุณธงชัยถอดเขี้ยวเล็บ น้ำคงท่วมหลังเป็ดแล้วมั้ง"

เสียงหัวเราะครื้นเครงดังลั่นห้อง

แต่ยังหัวเราะกันได้ไม่เท่าไหร่ ธงชัยก็เดินหน้าถมึงทึงกลับเข้ามา บรรยากาศมาคุแผ่กระจายรอบตัว

"คุณธงชัยเป็นอะไรครับ..."

ทุกคนรีบหุบยิ้ม ถามด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ

ธงชัยไม่ตอบ แต่ตวัดสายตาอำมหิตไปจ้องหน้าเด็กดริ๊งค์คนเดิม

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับภาณุ?"

เมื่อครู่ตอนที่เขาเดินออกไป เขาเห็นเต็มสองตาว่าภาณุกำลังอุ้มอรวรรณเดินออกไป

ผู้หญิงคนนั้นซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกของภาณุโดยไม่มีท่าทีขัดขืนแม้แต่น้อย ผิดกับตอนที่อยู่ในห้องนี้ราวกับคนละคน

ตกลงว่าสองคนนั้น... เป็นอะไรกันแน่?